Przychodzę dziś do was z postem,który w zasadzie powinien się pojawić na samym początku,ale cóż lepiej późno niż wcale prawda.?Dziś przedstawię wam moją historię jak to się stało że jestem takim FIT FREAKIEM.
A więc tak ludzie myślą (może nie wszyscy ale najczęściej tak jest),że jak ktoś nagle je zdrowo i uprawia sport to kiedyś ważył z 90 kg i wpierdalał hamburgery z czekoladą na śniadanie :D W moim przypadku tak nie jest ale po kolei.
Ja nigdy nie byłam gruba fakt moja największa waga wynosiła 68 kg ale nigdy nie była to jakaś wielka nadwaga tym bardziej,że jestem dość wysoka.Moim problemem były dwie sprawy:
1.Absolutny brak ruchu.24h siedziałam przed komputerem albo przed telewizorem (gdzie teraz jest dla mnie po prostu nie pojęte jak mogłam tak marnować czas).
2.Mieszkam z babcią i to ona głównie gotuje jako,że mama pracuje,a jak wiemy "babcine" gotowanie opiera się na smażeniu kotletów cieknących olejem czy jak to mawia moja babcia "słoninki"
Nie przeszkadzało to mi ani nikomu z mojego otoczenia.Aż w końcu przyszedł dzień kiedy nie wcisnęłam się w moje letnie spodenki i to mnie tak jakby tknęło żeby zrobić coś dla siebie i zmieścić się w te spodenki (Tak moją największą motywacją były spodenki :D :D ) i zaczęłam się interesować najpierw uprawianiem sportu i jak większość trafiłam na panią Ewę Chodakowską (której jestem wierna do dziś) pierwszym treningiem była "Ekstra Figura".I co? i wytrzymałam 15 minut. 😕Byłam zażenowana swoją kondycją i tym że nie wytrzymałam nawet połowy treningu.I to stało się moją kolejną motywacją WYTRWAĆ DO KOŃCA TRENINGU.I zajęło mi to tydzień ale kiedy Ewka powiedziała "Koniec" czułam się wtedy najlepiej na świecie duma mnie rozpierała normalnie chciałam płakać ze szczęścia (taka mała rzecz a tak cieczy :) ) I tak poleciało już z górki nie było mowy o przysłowiowym "nie chce mi się" im bardziej piekło im więcej potu się lało tym było piękniej (i tak jest do dziś) :D
Ze zdrowym jedzeniem było gorzej ponieważ byłam kompletnie "zielona" jeśli chodzi o zdrowe gotowanie nawet jeśli chodzi o jakiekolwiek gotowanie (nie potrafiłam nawet usmażyć naleśników).
I tu tak samo z dnia na dzień było lepiej i z każdym daniem ,które mi wyszło czułam się pewniej w kuchni.Teraz co prawda dalej się uczę ale w kuchni czuję się jak ryba w wodzie.
Oczywiście jak we wszystkim były chwile załamania,były lepsze i gorsze dni ale najważniejsze to przetrwać te gorsze a z tych lepszych czerpać jak najwięcej.
Pewnie zastanawiacie jaki jest cel tego posta jak i całego bloga,otóż cel jest jeden robię coś pożytecznego i coś co sprawia mi największą radość w życiu czyli sport i zdrowe jedzenie.I chcę zarażać tym jak największą ilość osób.Niestety ja nie mam tyle szczęścia i fizycznie nie mam się z kim dzielić moją pasją ale jest osoba ,którą poznałam online i ona daje mi jeszcze większego powera do działania(ona będzie wiedziała,że o nią chodzi)
Jeśli ktoś wytrwał do tego momentu to serdeczne gratulację.! :D Jeśli chcecie coś wiedzieć to proszę piszcie mi w komentarzach bądź na Instagramie na wszystko odpowiem.
POZDRAWIAM ;*
Zdjęcia nie są moje :)
